Ben Çocukluğumu Özledim

Ben çocukluğumu özledim...

Bizim çocukluğumuzda annelerimiz şimdiki anneler gibi çalışmıyorlardı. Okuldan eve geldiğimiz zaman hep bizi kapıda karşılayan bir annemiz her zaman olmuştur. Böyle olduğu halde okula giderken bile belki lazım olur diye boynumuza anahtar asardı bizim annelerimiz. Ama hiçbir zaman da bu anahtarı kullanmaya ihtiyaç duymadık.

Öyle ki evin reisi olan babam bile yanında anahtar taşımazdı. Annem evimizin her daim bir parçası olduğundan hep evde olurdu. Biz okuldan gelmeden, babam işten gelmeden önce annem bir şekilde hep evde olur ve o kapıyı hep annem açardı. Benim çocukluğumda her yere birlikte giderdik, zaten o zamanlar şimdiki gibi öyle bir sürü gidilebilecek AVM'ler falan da yoktu.

Bizim o dönemlerdeki en büyük eğlencemiz akşamlara kadar sokaklarda oynamaktı. Bizim çocukluğumuzda sokakta oynamak diye bir kavram vardı. Cafelerde, AVM’lerde alışveriş yapmak yoktu. Böyle yerler olmadığından dolayı da oralarda buluşmalarda yoktu.

Okula arkadaşlarımız ile giderdik, birlikte evden çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gider gelirdik. O zamanlar servis falan da yoktu. Yürümekten dolayı ayakkabılarımız eskirdi. Okul çıkışlarında öyle anlar olurdu ki; çantalarımızı kaldırıma bırakır arkadaşlarımız ile oyuna dalardık. Ama hiçbir zaman annelerimiz bu durum karşısında endişelenmezdi. Bilirlerdi ki arkadaşlarımız ile mahallede oyuna daldığımızı. Bu yüzden kardeşlerimiz ile bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlayıp yollarlardı.

Mahalledeki teyzeler annemiz gibiydi. Susadığımız zaman çok rahatlıkla komşu teyzelerin evine girer su içerdik. Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana verilen suyu içerdik.

Sadece evine çişimizi yapmaya giderdik. Ama evden dönerken mutlaka elimizde yiyecekler ile arkadaşlarımızın yanına dönerdik. Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeylerden mutlaka diğer çocuklarada gönderirdi. Bu bazen kurabiye olur, meyve olur, salçalı ekmek olur, ekmeğin üzerine sürülmüş yağ ve üzerine serpilmiş toz şeker bile olurdu.

Çocukluğumuzda cebimize verilen harçlığı oynarken düşürmeyelim diye cebimizden çıkarır çantamızın üzerine koyar oyun bitinceye kadar da o para orada dururdu. Çok garip ama o parayı kimse gelip oradan almazdı. O dönemler sokaklarımız, evlerimiz ve çevremiz çok güvenli idi. Düşersen kaldıranın olurdu, kavga edersen barıştırıldın, şimdiki gibi zabıtlar tutulmazdı. Çocukluğumuzda kavgalarımız öyle ustura, falçata ile olmazdı. Onların ne olduğunu bile bilmezdik bizler. En fazla yaptığımız saçlarımızı çeker, hayvan adı sayar, tekme atar, sonra döner gine oyun oynardık. Birbirimizin içtiği sudan içer, elmasından bir ısırık alırdık.

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar ama şimdiki gibi mikrop kapmazdık. Küçükcük bir yaradan dolayı acillere koşmazdık. Düşdüğümüz zaman annelerimiz ekmeği çiğner basardı alnımıza, ve biz o halde bile hemen koşarak gene oynamaya giderdik. Röntgenlerde, ultrasonlara girmezdik hiç.

Çocukluğumun bayramları başka bir güzeldi. Ailenin en büyüğünde bütün akrabalar mutlaka toplanırdı. Herkes bilirdiki bugün bayram ve bütün aile bireyleri orada olacak. Şimdiki gibi bu bayramda nerede tatil yapayım hesapları yapmazdık. Biz çocukken kardeşlerimizle, kuzenlerimizle sokak sokak dolaşıp komşu evlere gidip ellerini öpüp harçlıklarımızı ya da şekerlerimizi alacağız diye ayrı bir sevinirdik.

Ben çocukluğumu özledim…

Şimdi bakıyorumda sokaklarımız ruhsuzlaştı. Artık kimse bir alt komşusunu tanımıyor. Mahallen eski ise ve eskilerden kişiler var ise onlarla bir iki ayak üstü kelam edersin onun haricinde selam versen alan olmayan bir duruma geldik. Aynı mahallede kim var kim yok bilmiyoruz artık.

Eskiden evlerimizi kendimizi temizlerdik, kapı silerdik, annelerimizin bizim eskilerimizden yaptığı bezler ile güle oynaya işlerimizi bitirirdik.

Evlerimiz var ama içlerinde yaşayan yok.

Parklarımız var içinde oynayan çocuklarımız yok.

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlarımız, lüks binalarımız, ışıl ışıl vitrinlere sahibimiz. Ve tüm bunların içine girip çıkan yapan insan toplulukları.

Hiçbirinde ne yazık ki ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz, olmamalıyız…

Eskiden tahtalardan iskemlelerimiz vardı. Onların üstünde oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran bir nesil vardı. Ve ne yazık ki artık bu çocuklar yok oldu.

Ne ruhumuza, ne kültürümüze ne de cüzdanımıza hitap eder bir yaşantımız oldu. Her şey reklamlar ile desteklenir, beyinlerimiz ve ruhlarımız ele geçirilmiş insanlar topluluğu olup çıktık.

Herkes birbirine yabancı ve ne yazık ki yalnızlıklarımızla yaşar duruma geldik.

Bir BENCE'min daha sonuna geldim. Buna benzer bir yazıya denk gelmiştim ve eskiyi ne kadar özlediğimizi hatırladım. Dostça ve sağlıcakla kalın...


11|11
1844

En İyi Erkek Görüşü

  • Robotlar dünyayı ele geçirmeyecek, bilgisayarlar bizi yönetmeyecek, çünkü bunları zaten bizler kendi ellerimiz ile yaptık. Eskiye dönüp bakıldığında, o tarihlerde yaşamamış olsam dahi araştırıldığında bile duygular sonuna kadar yaşanır, hatıralar ölene kadar saklanır, huzur ve mutluluk paylaşılır, değerlere sahip çıkılır ve erkeklerin adam olduğu kadınların ise has olduğu dönemlermiş. Koskocaman bu harika Bence'ye yorumumu bir kaç cümle ile anlatmak gerekirse. Ferhat dağları delerken dozer kullansaydı, mecnun çölleri aşarken jipe binseydi, sokakların sessizliğini bombalar değil yapılan seranatlar bozmasaydı ve bunun gibi bir çok şey yapılmamış olsaydı, dün ne yediğini bile hatırlamayan insanların aklında onca sene kalmazlardı.

    Çocukluğum mu yoksa belirli bir tarih mi bilemem fakat ben o siyah beyaz bin bir zorlukla çekilen fotoğrafların bulunduğu dönemlerde olmak isterdim.

    1|0
    0|0

En İyi Kız Görüşü

  • kültür erozyonuna ugruyoruz.. ve geri dönüş olmayacak giib.. şimdi ilişkiler dijital.. bu sekilde dogan büyüyen insanların olusturudugu toplum da son derece soguk.. bireyci..

    bizim evin anahtarı kapının üstündeydi hep.. annem eve geleyim diye avaz avaz balkondan bagırırdı bana.. cesit cesit sokak oyunlarımız vardı.. kapının önünde denilen sokaklarımız güvenliydi.. tamam o zamanda kötülükler vardı cocuk kacırılırdı filan ama , az dı. basımıza gelme olasılıgı düşüktü yani.. insanlar birbirini sever.. kollar.. güvenirdi. muhabbet vardı.. brilikte yenir içilirdi.
    güzeldi cocukluk.. onun icindir belki, en kötü zamanlarda dönüp cocukluk anılarımıza o güzel günlere sıgınmak isteyişimiz.
    anneler calışmadıgında daha bir aileydik galiba.. sabahları annemle babamı işe yollar ugurlardık biz.. sonra işlerimiz yapardık.. şimdi anne baba bir maratonda.. cocuklar serviste kreste okulda.. aynı evde ayrı hayatlar gibi.. bundan sonrası da böyle olacak hep sanırım

    güzel bir bence.. tesekkürler.

    1|0
    0|0

Senin görüşün nedir?

Erkekler Ne Diyor 43

  • Çocukluğumu özledim,
    Anneanneme sarılıp naz yapmayı,
    Dedemden para alıp donrurma almayı,
    Bahçlerde çelik çomak saklambaç, Top oynamayı,
    Kaçıp denize giderek yüzmeyi,
    Yazlık sinemaları, ateş böceklerini kovalamayı
    Özledim hem de deli gibi özledim.
    Tranvayın arkasına takılıp
    kaçak seyahati özledim..
    Özledim çocukluğumu özledim..
    Ama içimde ki çocuk hala o çocuk onun için hem şanslı hem mutluyum.

    2|1
    0|0
  • Biz çoçuktuk ve herşey çocuktu. Az ister çok sever çok mutlu olurduk. Azdı ama herşeey sevgiyle örülüydü.
    Fatma ablanın bahçe erikleri Ali abinin bakkal açık gofletleri bizimdi.
    Paramızda fazla yoktu ama illede acıkırsak komşunun birine sokakdan dalıp ekmek arası salçada yerdik. Hani çaktırmayalım ama bazen annelerimizin bile terliğini yerdik de agzımızla değil Kafamızla😊
    SEVGİLİ SİBEL KELİMWLERİN AANLATIMIN VE RESİMLERİNLE UZAKDA AMA İÇİMİZDE KALANLARI YENİDEN YAŞATTIGIN BU YAZIN İÇİN SONSUZ TEŞEKKÜRLER.. ELİNE YÜREGİNE ÖZLEMLERİNE SAĞLIK..

    2|0
    0|0
  • "Akıllı" telefonlar ve internet, bilgi çağının parçaları, bu ayrı konu.

    Aynı "akıllı" telefonlar ve internet nedeniyle,
    kah şarj kablosuna, kah monitör ve kasa kablosuna bağlı yaşar hale geldik.
    Adeta yoğun bakımdayız, farkında değiliz.

    Avm'ler, sosyalleşme alanı haline geldi.
    Halbuki özellikle avm ve ofis çalışanlarını etkileyen, bütün gün kapalı ve klimalı alanda çalışmaktan kaynaklanan, hasta bina sendromu diye psikolojik bir hastalık var.

    Çocukluğumuzda, bunların hiçbiri yoktu.
    Şairin dediği gibi;
    "biz büyüdük ve kirlendi dünya."

    1|0
    0|0
  • Çok güzel anlatmışsın. Aklıma şu yazı geldi...

    Eskiden:
    Çember çevrilir, su musluktan içilir, ağaçlara tırmanılırdı. Bebekler bezden, silahlar tahtadan, resimler kömür karasından yapılırdı. Kızlara ninelerinin, erkeklere dedelerinin isimleri konulur, saatli maarif okunurdu. Komşuda pişen bize, bizde pişen komşuya düşerdi. Geceler ayaz, sokaklar karanlık, yıldızlar parlak olurdu. Turşu, salça, mantı evde yapılır, karpuz kuyuda soğutulurdu. Erik ağacının çiçeği, pencere camımıza yaslanır, güz yaprakları bahçemize düşerdi. Kardan adam yapılır, evlerde soba yakılır, kış gecelerinde masal anlatılırdı. Merdiven çıkılır, aidat ödenmez, yönetici seçilmezdi. Evler badanalı, sokaklar lambasız, mahalleler bekçili olurdu. Ajans radyodan dinlenir, çizgi roman okunur, defterlere kenar süsü yapılırdı. Hayat, arkası yarın gibiydi, kesintisizdi. Her gün yaşanacak bir şey vardı. Herkes kendi düşünü kurar, kendi hayatını oynardı.
    Şimdi:
    Herkes yoğun, yorgun ve tek başına...

    1|0
    0|0

  • .

    ÖZLEMMmmm.

    .

    1|0
    0|0
  • Saf temiz dünyanın kirliliklerinden haberdar olmayan minicik yüreklerdik şimdi yıpranmış biraz biraz kırılmış yorgunluğun hatsafada olduğu sürekli koşuşturlalar sırtımızdaki ağır yükler aşırı sorumluluk ve dünyanın kirliliğine bulaşmış ev iş koşuşturmalara programlanmış robot gibiyiz mutluluk ve acının gelgitleri arasında hep mücadele içindeyiz belkide hep çocuk kalmaktı güzel olan ama dünyevi meşkalelerin peşinde koşarken ömür tükenior azizim

    1|0
    0|0
  • geçmiş hep daha masum hep daha duygulu sanki. keşke geçmişe dönebilsem de hataları yapmasak

    1|0
    0|0
  • En çok özlediğim şeydir çocukluğum. Beraber sokak aralarında top oynadığım arkadaşlarımı özledim. O eski günleri özledim. Eskiden her şey ucuzdu. Her şey çok tatlıydı. Hislerime tercüman oldun. O kadar çok güzeldi ki eskiler. Şimdi bir zaman makinası olsa, biner çocukluğuma gider gelirim. 😢😢

    1|0
    0|0
  • Eskinin daha güzel oluşundan mı yoksa şimdinin daha kötü oluşundan mı ayırt etmek güç.
    Ama ben de özledim...

    1|0
    0|0
  • Ve çok güzel bir bence olmuş ellerine , yüreğine , emeğine sağlık , iyi ki varsın :)
    Yüzünde gülümseme sebebi oldun teşekkür
    Kucak dolusu sevgiler :)))

    1|0
    0|0
  • her aman ki gibi emek harcanmış yürekten dökülen kelimelerle hazırlanmış olgun bir bence. yüreğine sağlık güzellik...
    kim özlemiyor ki çocukluğunu ama biliyor musun biz ne kadar beğenmiyorsak da şimdiki çocukluğu zamanı geldiğin de birileri bu güleri özleyecek...

    1|0
    0|0
  • Eskiden teknoloji yoktu, mesela cep telefonları yoktu ev telefonları vardı, saatlerce telde konuşurduk ve fırça yerdik annemizden fatura geldiği zaman, televizyon bağımlılığımız vardı bir kere :), dediğin gibi arkadaşlarımızla akşamları oyun oynardık, eğlenirdik, şimdi herşey kolaylaştı artık, birini görmek istediğinde açıyosun kamerayı görüyosun, eskiden özlem vardı ve kart postallar mektuplar vardı :)

    1|0
    0|0
    • Aynen bayramlarda, yılbaşlarında herkes birbirine kart atardı. Haberleşme için uzun uzun mektuplar yazılırdı ve ondan gelecek olan cevabı beklerdik. Postacılar bile bir başka idi o zamanlar. Nerede ise herkesi tanırdı.

      yedincisamuray.files.wordpress.com/.../...0581.jpg

    • Hepsini Göster
    • Bak öyle dedin aklıma bana aşk mektubu yazıp elime tutuşturan bir çocuk vardı o geldi bir an :) ah ah ne günlerdi :) acaba bazen yazmak söylemekten daha mı kolay oluyor.

    • Aaa bende de var öyle 2 tane mektup ve hala daha saklıyorum, evet yazmak söylemekten daha kolay, inan şimdi neler yazasım var neler ama üşeniyorum :)

  • Keşke bu bence bitmeseydi. Hep okusaydım o günleri, neredeyse kokusunu aldım, o günlerin. Çok teşekkürler muhteşem bir bence olmuş bence, ellerine sağlık🙂

    0|0
    0|0
  • 7gün

    Her bir dönem bir öncekine özlem duydurur ama bizim dönem teknoloji çağından önceki son dönem olduğu için artık aradaki blok mesafe daha uzun maalesef.

    1|0
    0|0
  • her yaşın ayrı bir güzelliği var yaa bırakalım o yaştaki yaşantımız dursun bir kenardaaa...

    1|0
    0|1
  • benim çocukluğum pek hoş geçmemişti maalesef. bu yüzden pek özlemeiyorum

    1|0
    0|0
  • Bravo çok haklısın belkide teknoloji bizim hayatımızda çok kolaylıklar sağlıyor ama onun iki katı kadarda insan hayatını ve doğayı bizden çalıyor belkide bizi bitirecek yani dağa doğrusu biz kendi kendimizi bitireceğiz

    1|0
    0|0
  • Biz büyüdük ve kirlendi dünya.

    2|0
    0|0
  • Ah ah nerede o gunker

    1|0
    0|0
  • Özledik te Ne Çare.. Allah çocuklarımıza çocukluğunu özletecek zamanlar yaşatmasın diyelim bari.

    1|0
    0|0
  • Erkekler Devam
    23

Kızlar Ne Diyor 17

  • Yaşım küçük olsa da yaşadığımız mahalle ve şehir yönünden şanslıydım. Tıpkı sizler gibi yaşadım çocukluğumu. Yalnız ergenliğimi internette sörf yaparak geçirdiğim için çok üzgünüm. Keşke ben de çizgi romanlar okusaydım. Nenelerim, dedelerimle radyo dinleseydim. Ama olsun. O tasolarla da oynadık, dondurma çubuğu da biriktirdik, sek sek de oynadık ip de atladık. Her oyunu oynadık galiba. Sürekli yere düşerdik, öyle ki dizlerimde kabuk tutmuş yara görünce bir tuhaf hissederdim. Evi en yakın arkadaşımızın bahçesinden ağzımı çeşmeye dayayarak su içerdik. Sabah 10'da kalkar, hızlı hızlı kahvaltı yaptıktan akşam ezanına kadar oyunlar oynardık. Öyle taso falan değil hep. Çok yoran oyunlar. Arkadaşımın anlındaki boncuk boncuk terleri hiç unutmam. Oyun oynarken hep dikkatimi dağıtır, ''bizim terlerimiz niye öyle değil'' diye düşünürdüm. Şimdiki çocuklara çok acıyorum. Biz küçükken 2 dakka duramazdık ki. Nasıl dayanabiliyor bu çocuklar anlamak güç. Bu yaşta çocukları 4 duvar arasına sıkıştırmak resmen işkence. Bir de telefonla, tabletle oynayınca kızarlar ya! Başka ne yapsınlar?
    Her şeyin artık ruhsuz olduğunu yazmışsınız. Hiç düşünmemiştim bunu. Gerçekten maddeler, materyaller artmış ama kullanan yok. Az parayla da mutluluk mümkündü.
    Çocukluğumu tekrar hatırlattınız. Suratımda bir gülümsemeyle okudum. Ellerinize sağlık.

    1|1
    0|0
  • Tek kelimeyle şahane olmuş. yüreğinize, emeğinize sağlık. çocukluğum geldi gözümün önüne, her satırı okuduğumda. ne güzeldik biz ve ne çıkarsız severdik birbirimizi. en büyük tehditler seni babama söylicem olurdu, zaten babalarda barıştırırdı küsen çocukları. oyyy oyyy içim yandı , bende çok özledim , çocukluğumu da babamı da <3

    1|0
    0|0
  • Özlüyorum tabiki de ama günümüzde internet bağımlısı buyuklerden küçüklere kadar müthiş bir şekilde etkilemektedır. Herkesin elinde bir cihaz radyasyon kaplamış durumda mümkün oldukça çocuklarla zaman geçirmek lazım. Benim annemde babamda çalışan insanlardı babaannem dedem karşılardı bizi. Bende malesef oğlumu bazen karşılayamıyorum gidip alıyorum okuldan arada bir.

    1|1
    0|0
  • Bende çok özledim

    1|1
    0|0
  • Bende özlüyorum çocukluğumu Hemde çok, ilk cümlelerin neredeyse ağlamama sebep olacaktı, annem hep çalışırdı, o eve hep anahtarla girdim çocukluğumda kapıyı çaldığım da annemin açmasını çok isterdim.
    Belki de en büyük burukluğumdan biridir

    1|0
    0|0
    • Ben bu konuda şanslı olam gruptanım. Annem ev hanımı okuldam her geldiğimde kapıyı annem açardı. Hatta 5 çayı kekler, börekler hep hazır olurdu. Direkt masaya otururduk. Gece yarılarına kadar kapının önünde otururduk, oynardık.

    • Hepsini Göster
    • Aklıma hiç gelmemişti, denicemm bir ara 😂😂

  • Harfi harfina katılıyorum. Bende çocukluğumu çok özledim.😔😔

    1|0
    0|0
  • Eskiler hep özlenecek...
    Yitirilen ulaşılamayan her şey gibi.

    Ama inanıyorum ki çocukluğunu özleyen herkesin içinde bir yerlerde koşturan bir çocuğu vardır. O hiç büyümesin...

    1|0
    0|0
  • Ahh nerede o gunlerr..
    Muhtesem bir bence olmuş.. emeginize niyetinize sağlık..

    1|0
    0|0
  • Ben özlemiyorum maalesef sizler gibi çocukluğumu yaşayamadım.

    1|0
    0|0
  • Bende çok özledim ! 90 ları.

    1|0
    0|0
  • Özledim hemde ÇOOK!

    1|0
    0|0
  • Okurken oralara gittim geldim

    1|0
    0|0
  • haklısın bencede

    1|0
    0|0
  • Kim ozlemez ki cocuklugunu ne varsa eskilerde varmis

    1|0
    0|0
  • Ben de özledim

    0|0
    0|0
  • Dertsiz tasasız çocukluğumu çok özledim 😣

    1|0
    0|0
  • bizim zamanımızda sokağa çıkıp arkadaşlarımızla klasik oyunlarımızı oynardık şimdiyse evde bilgisayarda sabahtan akşama kadar oyun oynuyorlar, yeni doğmuş çocuklara bile telefon-tablet alıyor aileleri. Gerçekten çocuklar zombileşmiş pekçpk insan gibi. Neden yaşadığını bile bilmiyorlar, farkındalıkları az.
    Herkes sadece birbirini taklit ediyor o.

    1|0
    0|0
Yükleniyor...